“วันนี้...อย่างน้อย...”

วันนี้แม่ดุ อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่ายังมีแม่ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเราอยู่เสมอมา

วันนี้เพื่อนงอน อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่าเพื่อนคนนี้ยังใส่ใจเราอยู่

วันนี้อยู่ไทย เบื่อจัง ไม่มีงานการอะไรทำ อย่างน้อยเราก็ได้กินอาหารไทยอร่อยๆ เที่ยวเมืองไทยไม่ไปไม่ฮู้

วันนี้ยังอ้วนอยู่ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องกลัวว่าเราจะผอมตาย

วันนี้ถ้ามีการบ้านเยอะ อย่างน้อยก็ยังดีกว่ามีการบ้านยาก <ใช่ป่ะ?..>

วันนี้ถ้ามีการบ้านยาก อย่างน้อยก็ยังดีกว่ามีการบ้านง่าย <คิดเหมือนกัน??>

วันนี้ถ้าการบ้านทั้งยากและเยอะ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีการบ้านให้ทำซะเลย

วันนี้เหงาจัง ต้องอยู่บ้านคนเดียว อย่างน้อยเราก็ได้แหกปากร้องเกะ เปิดเพลงดังๆให้หูแตก โดยไม่มีใครมาบ่น

วันนี้ฝนพร่ำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง และทำให้เห็นว่าว่าเวลาฟ้าใส มันสวยเพียงไร

วันนี้มีกลุ่มผู้ประท้วงมากมาย อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่ากฎหมายของประเทศชาติเรายังคุ้มครองสิทธิเสรีภาพในการชุมนุมโดยสงบของประชาชน

วันนี้ไม่อยากลุกจากที่นอนเลย ขี้เกียจมาก อย่างน้อยเมื่อเรารู้ว่าเรายังมีลมหายใจอยู่ เราก็ควรจะต้องตื่นเต้นที่ได้ทำงานหรือได้เรียน และใช้ชีวิตในวันนี้ต่อ และใช้ทุกลมหายใจให้คุ้มค่ามากที่สุด


เพราะฉะนั้นความสุขความทุกข์ บางครั้ง มันก็อยู่ที่ "ท่าที" ที่เราเผชิญกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นและ "การรู้เท่าทัน" อย่างมีสตินั่นแหล่ะ จะสามารถทำให้เราเปลี่ยนจากทุกข์เป็นสุขได้